Leven op Curacao

Meer dan vorige keren hebben we jonge stellen gezien die óf hier trouwden óf op huwelijksreis waren. Het is er ook het ideale eiland en klimaat voor. Toch trekt de recessie ook hier zijn sporen. Het toerisme is een belangrijke bron van inkomsten, en die is conjuctuur gevoelig. Dat is merkbaar en de verkeerde methode is dan prijsverhogingen. Dat gevaar loert op Curacao. Van de vier restaurants van ons hotel, is alles gecentraliseerd in één en dat in vijf jaar tijd. De grootste schok was wel dat de kunstwinkel om de hoek gaat sluiten. In 2007 kochten we hier onze Franse haan die wonder boven wonder veilig en heel in Nederland aankwam. Het stel  – een paar jaar ouder dan wij – houdt het voor gezien. Zij is Antiliaanse en hij Engelsman en werkte voor Shell. Drie kinderen die in Nederland studeerden en nu werken en wonen. Ze gaan nu echt met pensioen, maar zijn er niet over uit waar ze willen wonen. Wacht maar totdat de kleinkinderen komen, zeg ik. Zij lacht en hij wil terug naar London. Dat is in ieder geval dichterbij bij de kinderen dan Curacao. Ze lijken me teveel gehecht aan Curacao. De bewoners lijken niet erg gecharmeerd van de nieuwe regering. Er wonen hier 150.000 mensen op het eiland, dat is een middelgrote stad in Nederland. De hoeveelheid ambtenaren schijnt enorm. De kolibri in de struik voor onze kamer maalt er niet om. Hoewel, rondom het zwembad vindt een grootscheepse kap van bomen en struiken plaats. Ideaal voor de zonaanbidders, maar er verdwijnt ook veel eigen sfeer. We hebben inmiddels ingecheckt voor de vlucht van morgen. Zo snel gaat dat. We zullen Curacao weer missen.